26 september 2017

Als zwerver, werkend.

De laatste die ik me zonder googlen kan herinneren ging met een tuktuk Europa door. Maar je hebt er ook die al steppend van Noord naar Zuid door Amerika trekken of in een oude auto diagonaal Afrika doorkruisen, liefst met zo min mogelijk geld en niet omdat daar ergens moeten zijn of daar een beter leven op kunnen bouwen. Nee omdat ze díe reis op díe manier wíllen maken. 

Welvaart

Ik dacht dat het iets van deze tijd was. Dat het iets te maken had met welvaart,
‘van gekkigheid niet meer weten wat we we moeten doen’.
Vroeger hadden ze geen tijd voor die onzin, hoefden ze niet te bewijzen dat ze met weinig middelen grootste dingen konden, want toen hadden ze weinig middelen en daar moesten ze alles mee doen, het gewone leven en ook grootse dingen, als ze die al in hun hoofd haalden. Dat klinkt zuurder dan ik ooit wil zijn, past niet bij mijn levenshouding op veel andere vlakken, en ik ben dan ook blij dat ik bewijs voor het ongelijk van mijn zeldzame calvinistische gedachtenkronkel heb gevonden:

Onverwacht

Het was een van de standaard-vragen tijdens de Openmonumentendagen, de “Hebt u al die boeken gelezen?” die me deed besluiten weer eens een boek uit mijn eigen kast in plaats van uit de openbare bieb te trekken. Ik verwachtte eerlijk gezegd niet zoveel van dit boek – alle Nederlandse boeken in mijn kast waar ik veel van verwacht, heb ik al gelezen. Wat is het fijn als dat soort verwachtingen, de eerstgenoemde de niet zulke hoge, niet uitkomen. Het boek blijkt grappig en een bron van inspiratie te zijn. Én zoals gezegd mijn restje ‘doe-maar-gewoon-dan-doe-je-al-gek-genoeg’ onderuit te halen.

Soldaat van Oranje

Want niemand minder dan Soldaat van Oranje vóórdat hij Soldaat van Oranje werd, besluit op de tweede pagina van dit boek om, zonder noodzaak en zonder geld naar Amerika te reizen. “Als zwerver, werkend.
En omdat ik respect heb voor Soldaat van Oranje en omdat dit in 1938 speelt, komen er geen negatieve gedachten in me op en vind ik het alleen maar interessant. Ik ben nog niet eens op pagina 100 (van de 273) en ik heb nu al een paar leuke quotes waar ik een blogje over wil schrijven. Ik ga dus een serie(tje) proberen.


25 september 2017

Grote vangst

De mannen gaan duidelijk voor de grote vangst. Want tot nu toe hebben ze bijna alles wat ze hebben gevangen ook weer teruggegooid in de gracht voor ons huis. Ik merk aan mezelf dat ik best wel nieuwsgierig ben wat ze vangen, én naar wat ze dan eigenlijk hopen te vangen.

Als je er op een bepaalde manier naar kijkt, zou magneetvissen best wel een mustacian-ding kunnen zijn om te doen. Ik zie er de lol wel van in: het is spannend wat je naar boven haalt, misschien vind je wel een mooie oude scheepsbel of oude munten, maar ook minder spectaculaire vondsten zouden mijn fantasie prikkelen. ‘Waar komt deze bout vandaan? Losgetrild uit een onderdeel van een schip? Gaat dat schip nu dat onderdeel verliezen?

Leuk en spannend dus en je kunt er ook nog wat geld mee verdienen. IJzer levert volgens een snelle google-actie elf tot veertien cent per kilo op. Van veertien cent kun je geen brood kopen, maar gelukkig is ijzer vrij zwaar dus je hebt zo een paar kilo bij elkaar. Niet dat het heel hard opschiet, voor een tientje zul je al gauw vier of vijf fietsen (of het equivalent daarvan) naar boven moeten halen en inleveren. Bij mij zou dan ook nog het gevaar op de loer liggen dat ik al die spannende dingen wil bewaren (want je kunt er een mooi verhaal bij verzinnen).

Geen gouden bergen dus (goud is ook niet magnetisch), maar toch: het is een hobby die geld oplevert in plaats van geld kost. Als je tenminste de opstartkosten eruit haalt, want je moet wel een flinke magneet en een stuk touw hebben, en vooral zo’n magneet kost wat.
Het is daarnaast wel tegelijkertijd goed voor het milieu, als je het tenminste niet teruggooit.

Ik zal voorlopig niet te weten komen wat er allemaal in het water voor ons huis ligt. Want hoewel het me best wel leuk lijkt voor een keertje, denk ik niet dat dit uit kan groeien tot ‘iets leuks waarmee ik voldoende inkomen genereer om van te leven’. En die mannen? Die zijn doorgelopen en hebben alle stukken ijzer die het begin van een verhaal zouden kunnen zijn weer terugvertrouwd aan het donkere water voor de deur.

20 september 2017

Opruimen versus zuinigheid

Dit weekend nam ik een ferm besluit. Ik bracht een fles wijn uit de voorraadkast naar boven, naar de keuken. 'Vóór donderdag ga ik daarmee koken, anders gaat ie weg,' zei ik tegen mezelf. De fles stond al jaren te verstoffen in onze voorraadkast. En dit is niet zo'n wijn die met de jaren beter wordt.

Ik had al eerder getracht mezelf te stimuleren
om met deze wijn te koken. Dit papiertje heb ik
vorig jaar december erop geplakt.
Waarschijnlijk hebben we de wijn gekregen. Wij drinken eigenlijk nooit rode wijn en kopen die dus ook niet voor onszelf. We krijgen wel rode wijn. Heel af en toe gaat er een flesje open. Als we visite hebben of zo. Maar de rodewijnvoorraad groeit harder dan hij slinkt.

Dit weekend probeerde ik plaats te maken in de voorraadkast, zodat spullen die elders in huis ruimte in beslag namen in die voorraadkast zouden passen. Eigenlijk zijn treinen en rails natuurlijk geen voorraad zoals bedoeld voor in een voorraadkast, maar dat is een ander verhaal. Ik gooide  lege flesjes waarvan ik ooit dacht dat ik ze nog zou gaan gebruiken weg, ook lang geleden aangebroken verpakkingen en zelfs een paar onaangebroken verpakkingen die al lang over de datum waren en die ik toch nooit zou gaan gebruiken vonden hun weg naar de prullenbak. Het ging best vlot, maar de wijn vond (en vind) ik een moeilijk geval. Die is niet overduidelijk al meer dan vijf jaar over de datum, die zou heel lekker kunnen zijn, en je kunt er altijd nog mee koken.

Dat laatste vond ik eigenlijk wel een goed plan. Ik bracht dus een fles naar boven om mee te koken, vóór donderdag. Vannacht verstrijkt die deadline en het eten voor vanavond is al klaar. Meneer heeft vanavond namelijk maar heel weinig tijd, dus vroren we de helft van de ovenschotel van zondag niet zoals gebruikelijk in, maar bewaarden we die voor vanavond.

Ik weet nu niet meer zo zeker of ik die wijn weg moet gooien. Zaterdag wist ik het nog heel zeker. Nu vind ik het toch zonde. Maar ja, de deadline was er niet voor niets: donderdag worden er opnames gemaakt in huis en dan wil ik het opgeruimd hebben. En we hebben nog heel veel flessen wijn in de voorraadkast staan, daar gaan ze niet filmen, maar ik bedoel: het is niet zo dat we zonder zitten als we deze weggooien. Deze fles kan daar trouwens best weer bij, dan wordt het looppad slechts een klein beetje smaller, maar het gaat me ook een beetje om het principe. Als ik die wijn nu terugzet, doe ik weer niets aan die onzinnige voorraad.

Ik moet nog naar de glasbak om een paar lege flessen weg te brengen. Ik zou hem mee kunnen nemen ...

18 september 2017

Deposito's

Negentien deposito's heb ik. Ze hebben allemaal verschillende einddata en verschillende doelen. Ik beheer ze handmatig. Dat is best wel wat gedoe. Ik ben enigszins benieuwd hoeveel me dat nou oplevert. Maar ik vind het eerlijk gezegd wat veel werkt om dat precies uit te rekenen. Daarom heb ik uitgerekend wat de deposito's die deze maand afliepen me hebben opgeleverd.

Deposito versus gewone spaarrekening
In totaal gaat het om 13.175 euro in deposito's van één jaar (op één na: een deposito van 1.000 euro van zes maanden). De deposito's leverden €114,25 aan rente op. Als ik het geld op een gewone spaarrekening had laten staan had met dat ongeveer €73,- opgeleverd. Een verschil van ruim veertig euro dus. Misschien niet heel veel, zeker niet als je het afzet tegen ruim dertienduizend euro, maar het valt me toch niet tegen. Omdat de rentes zo laag zijn, had ik gedacht dat het minder zou schelen.

Het geld in mijn deposito's heeft zoals gezegd allerlei doelen. Het is dus geld waarmee ik niet wil beleggen. 

"Puur hypothetisch heb ik daar toch ook even naar gekeken." 

Beleggen
Als ik het bedrag op 1 september 2016 bij mijn beleggingen had gezet, had het me zo'n 487 euro opgeleverd.

Bitcoins
En, gewoon omdat het kan, omdat Meneer toch een heel ingewikkelde excel-sheet heeft gemaakt om de bitcoinkoers te analyseren, heb ik hem gevraagd wat het ons had opgeleverd als we een jaar geleden voor 13.175 euro aan bitcoins hadden gekocht. Het had ons bijna 74.000 euro opgeleverd. Puur hypothetisch dus, want met dit geld zou ik nooit beleggen, laat staan bitcoins kopen. Er zijn ook tijdsframes anders dan deze toevallig gekozen periode die verlies hadden opgeleverd.

Ik was ook helemaal niet van plan om dat uit te rekenen, maar toen ik toch lekker bezig was en Meneer wel even wilde helpen, rolde het uit mijn toetsenbord voor ik het wist. Ik ga een andere keer wel nadenken over of en hoe ik wat meer structuur aan kan brengen in mijn deposito's, en of ik dat überhaupt zou moeten willen.

17 september 2017

Wat deed ik deze week om te besparen?

Wat deed ik deze week om te besparen?

Zondag
Toen ik net zag dat de zon scheen 'verhuisde' ik van een kamer zonder zon naar een heerlijk zonnige kamer. Ik begon het net een beetje koud te krijgen in de kamer van 17 graden, maar de verwarming hoefde dus niet aan omdat de zon de kamer waar ik nu zit heerlijk opwarmt (en het is lekker vrolijk dat zonlicht).

Zaterdag
Ik zette de verwarming lager. Meneer had hem aangezet toen hij achter zijn laptopje zat te werken. Terecht, want het was onder de 18 graden en als je dan zittend werk doet, krijg je het koud. Toen we gingen opruimen, heb ik de verwarming weer uitgezet. Meneer vergat dat even.

Vrijdag
Ik verkocht mijn eerste artikel op marktplaats en moest het opsturen. De koper koos ervoor om dat zonder track&trace te laten doen. In een bomvolle winkel met postnl-punt begrepen de winkelmedewerker en ik elkaar verkeerd en hij maakte een zegel met track&trace. Daar kwam ik vlak voor het afrekenen achter. Even aarzelde ik om er wat van te zeggen. Het was zo druk, en dit zou weer extra tijd kosten ... Toch gedaan. De medewerker herstelde het zonder morren (terwijl ik kon zien dat hij echt wel wat gestrest was).

Donderdag
Ik zette mijn eerste artikel op marktplaats. Spannend vond ik dat. Dat is eerder 'meer inkomen genereren' dan besparen, maar toch.
Ik kocht overigens ook kleding met korting. Het is altijd de vraag of dat een bespaaractie is of niet, want het jasje dat ik kocht was niet strikt noodzakelijk. Het stond al wel heel lang op mijn verlanglijst (lang genoeg om te weten dat het geen bevlieging is) en er komen binnenkort wat gelegenheden waarop ik het kan dragen. Ik heb wel echt mijn best gedaan om uit te vinden waar ik de meeste korting kreeg, dus ik tel hem toch maar mee.

Woensdag
We aten vlees uit de diepvries (over van een barbecue een paar weken geleden). Dat is natuurlijk meer een bespaaractie van tijdens die barbecue dan van nu. Toen we zagen dat iedereen eigenlijk al wel genoeg had, hebben we het overige vlees wat nog koel lag direct ingevroren. Anders was het zeker opgegaan want een ribbetje extra kan er altijd wel bij, ook al heb je genoeg.
Maar ik haalde de spareribs woensdag tijdig uit de diepvries zodat ze konden ontdooien in de koelkast, dat spaart energie (van de koelkast en de magnetron).
En, ook nog wel een bespaarderig is dat we de saus eraf spoelden. We hadden namelijk eerder ontdekt dat we die helemaal niet zo lekker vonden. Vroeger had het ons dan zomaar kunnen gebeuren dat de spareribs eeuwig in de diepvries zouden blijven liggen want 'niet lekker'. Nu hebben we gezocht naar een manier waarop we er wel van konden genieten, en dat is gelukt: vieze niet zo lekkere saus afspoelen werkt!

Dinsdag
Ik liet een pakketje bezorgen bij een afhaalpunt in plaats van thuis en hoefde daarom geen bezorgkosten te betalen. Het had achteraf nog wel wat voeten in aarde want het pakketje bleek er woensdag nog niet te zijn zoals beloofd, donderdag stortregende het op het moment dat ik het had kunnen gaan halen. Gelukkig was het vrijdag droog, het pakketje gearriveerd en voldeed het aan mijn verwachtingen (anders had ik heel snel nog een ander cadeautje voor een klein meisje moeten regelen en snel is meestal wat duurder).

Maandag
Ik ging weer eens naar de goedkopere supermarkt in plaats van naar de standaard-supermarkt.

16 september 2017

Anoniem

Een beetje speurneus kan volgens mij behoorlijk veel persoonlijke informatie over Mevrouw Money Wenkbrauw vinden. Het is een kwestie van linkjes leggen (of volgen). Toch heb ik tot nu toe hier altijd anoniem geblogd en nooit rechtstreeks mijn identiteit onthuld.

Zeker in het begin heb ik ook mijn best gedaan om het eventuele speurneuzen moeilijk te maken. Dat hielp me om vrijuit over bepaalde dingen te schrijven. Over mijn inkomen en mijn vermogen bijvoorbeeld, over hoe (niet) leuk ik het vond op mijn werk, en over besparingsacties die ik zelf misschien wel een beetje gek vond en vind (zie label ‘weirdo’).

De laatste tijd laat ik wat meer los, maar nog niet helemaal. Ik merk dat het me af en toe belemmert. Ik vraag me tegelijkertijd af of het nog wel zinvol is. Ik heb geen inkomen meer om geheimzinnig over te doen (en dat heb ik toch al nooit zo zinvol gevonden). Ik ben zelf steeds meer gewend aan besparingsacties die ik eerst nog raar vond. Bovendien is de kans dat de informatie die ik nu nog probeer achter te houden al lang ergens te vinden is, best groot.

Dus ik denk erover om binnenkort over onderwerpen te gaan schrijven waardoor duidelijk wordt wat mijn identiteit is. Ik ben er nog niet helemaal uit. Zo merk ik bij mezelf nog aarzeling om een voorbeeld te geven, waarover ik dan zou gaan schrijven. Ik aarzel omdat de link dan meteen gelegd kan worden.

Ik had trouwens het idee dat ik hier al eens eerder over geschreven had. Maar ik kan het blogje niet terugvinden. Goed verstopt, erg anoniem dus (of nooit geschreven).

Ik ben wel benieuwd hoe jullie hierover denken.

14 september 2017

Voldoe ik aan mijn verwachtingen?

Die vraag kun je redelijk filosofisch behandelen, maar vandaag wil ik het lekker concreet houden. Bijna tweeënhalf jaar geleden schreef ik over wat ik zou gaan doen alsik met pensioen zou gaan (Wat te doen met de tijd die ik over heb?). Ik was toen nog niet zo lang bezig met deze ontdekkingstocht, financiële onafhankelijkheid zou nog zo’n vijftien jaar duren. Inmiddels doe ik het anders dan ik toen dacht: die volledige financiële onafhankelijkheid gaat langer duren, maar ik ben al wel met ‘voorproefpensioen’. Ik heb dus nu de ‘tijd over’ waar ik toen over schreef.

Ik benoemde drie punten: mezelf ontwikkelen, tijd voor mensen om me heen, vrijwilligerswerk. Doe ik die dingen nu ook werkelijk?

1.      Mezelf ontwikkelen. Ja.
Ik heb sinds ik met voorproefpensioen ben twee cursussen gevolgd. Ik heb daar echt nieuwe dingen geleerd die mijn leven verrijken. De ene cursus was de opleiding tot Schuldhulpmaatje, waar ik goede handvatten en kennis heb opgedaan om mensen met schulden te helpen eruit te komen. Er zijn regelmatig nieuwe cursusmodules zodat ik mijn kennis up-to-date kan houden. (Wat me eraan herinnert dat ik de nieuwste module nog niet afgerond heb. Vandaag of morgen maar even de tijd voor nemen. Het gaat over laaggeletterdheid.
De andere cursus ging over geluk. Veel plezier aan beleefd en van veel van geleerd.
  
Ik heb en neem ook meer tijd om te lezen: fictie en non-fictie, dat vind ik allebei onder ontwikkeling vallen. Ik lees wel eens gewoon een hele dag. Vroeger kon ik dat niet, nu zonder problemen. Het is heerlijk.
Ik zoek ook dingen op en uit, maar dat deed ik voor mijn pensioen ook al. Ik weet niet of dat meer is geworden. Ik heb dat nooit echt gemeten. Maar ik heb er in ieder geval tijd voor en ik doe het ook met veel plezier.

2.      Meer tijd steken in de mensen om me heen. Ja en nee.
Het is meer dan voorheen, maar minder dan verwacht. In het begin kon het zomaar gebeuren dat er weer bijna een maand voorbij was zonder dat ik bij mijn lieve ouders was geweest. Als ik erheen ging, ging ik overigens wel wat langer en nog steeds. Dat is heel fijn, 1 keer 4 dagen brengt meer diepgang dan 4 keer 1 dag. Laatste tijd ben ik wat vaker bij mijn ouders om blije en verdrietige zaken, resp. groot feest en ziekte van mijn moeder. Het voelt goed om er nu zonder meer te kunnen zijn als het nodig is.
Ik merk dat ook in andere contacten met familie en vrienden: spontane, gezellige afspraakjes zijn er nauwelijks méér dan voorheen, maar ik kan wel makkelijker er zijn als het nodig is. Dat is fijn en goed, maar ook wel food for thought.

3.      Vrijwilligerswerk. Ja, maar.
Ja, doe vrijwilligerswerk. Ik heb niet alleen de cursus tot schuldhulpmaatje gevolgd, ik help ook daadwerkelijk mensen met schulden. En ik ben lid van een lokale werkgroep geworden waarmee we een grote culturele activiteit op touw zetten.

Maar, ik had gedacht dat ik hier meer tijd in zou steken. Ik help één maatje tegelijk. Anderen doen dat naast hun baan. Toch heb ik het gevoel dat ik niet meer mensen tegelijk kan helpen. Dan wordt het meer passen en meten in mijn agenda en in mijn hoofd en dan komt er stress bij kijken. Alles kan als het moet, maar het moet niet. Het voelt goed zoals het gaat, het is alleen wel anders dan ik verwacht had. 

Wat ook anders is, is dat ik had gedacht dat ik taallessen zou gaan geven. Het is toeval dat het dat niet geworden is. De cursus Schuldhulpmaatje was makkelijker te vinden en te volgen dan me aanmelden voor en voorbereiden op het geven van taallessen. Het is dus zo gelopen. Schuldhulpverlening had net als taal al mijn interesse dus het toeval heeft hier niet een ongewenste draai gegeven aan mijn leven. Wel mooi dat ik nu voor Schuldhulpmaatje een module over laaggeletterdheid kan volgen. Komt het weer een beetje bij elkaar.

De voorbereiding voor het culturele evenment nadert zijn deadline dus er gaat nu vanzelf meer tijd in. Ook bij dingen die ik leuk vind, helpt wat externe druk dus. Dat wist ik eigenlijk wel, dat het zo voor me werkt als ik er niet extra op let om het anders te doen. Ook hier geldt dat ik niet ontevreden ben over mezelf. Het kan altijd beter, maar dat wil niet zeggen dat het niet best oké is.

'Ja', 'ja en nee', en 'ja maar'. Ik voldoe dus redelijk aan mijn verwachtingen. Niet allemaal 100%. Zo schreef ik toen ook dat er naast deze drie punten allerlei kleinere dingen op mijn lijst stonden. Gisteren heb ik na anderhalf jaar een klusje van mijn lijst gestreept. Twee uurtjes werk, fantastisch resultaat J. Maar een fotoboek heb ik nog steeds niet gemaakt. Ik hoef me dus ook de komende tijd niet te vervelen.

Met dank aan Mom4life voor de vraag.